Geschiedenis

De naam Presikhaaf (bron: "geschiedenis van een landgoed" door Piet Schreuder)

In de middeleeuwen was het landgoed eigendom van de Graaf van Gelre. In 1354 kwam de "grond" in eigendom van Sander van Presichaven, maar volgens andere berichten zou het van 1380 tot 1450 in bezit zijn geweest van de familie Van Presichave, die haar naam aan het goed schonk.
In de 17e eeuw stond er reeds een Huis Presikhaaf. In de 19e eeuw was er Huis Klein Presikhaaf en in 1870 stond er Huis Groot Presikhaaf.

Er staat genoteerd, dat de eigenaar van het goed in 1350 waarschijnlijk "Presinck" heette, en omdat zijn bezitting zo'n fraaie "hof" was, zou de naam "Presickhof" zijn ontstaan. Edoch: er bestaat een lijst van bezittingen van de kloosterorde sinds de twaalfde eeuw, waarop vermeld staat, dat in Westfalen het woord "presik" ook "proost" betekende, zodat met "Presikhaaf" dus als "Het Hof van den Proost" kon worden aangeduid.

 


Park Presikhaaf (bron: "geschiedenis van een landgoed" door Piet Schreuder)

Het park Presikhaaf was tot 1950 een geliefd hoog oud bos, aangelegd in Engelse landschapsstijl. Natuurvriendelijke halfharde bospaden en landweggetjes liepen grillig en speels langs vijver, beken en akkers zodat je er om de paar passen een nieuw verrassend uitzicht had.

 Witte Villa in Park Presikhaaf: Deze foto stamt uit het familiealbum van de familie BosCentraal stond de vijf verdieping tellende witte villa dat een tijdlang onder andere als Esperantohuis dienst deed. Er kwamen mensen uit tientallen landen om hier de wereldhulptaal te leren waardoor men beter begrip voor elkaar hoopte te krijgen.

Na de oorlog meende men het pittoreske bos te moeten omhakken en de glooiende grond met bulldozers te egaliseren. Het was een onbegrijpelijke kaalslag van dit geliefd natuurmonument. Ook het sfeergevende kinderkoloniehuis, de veel gebruikte blokhut en het prieel verdwenen onder de slopershanden. Voor de vijf boerderijen kwam een educatieve stadsboerderij in de plaats.
Daar kwam nog bij dat na een geheimzinnig brandje in 1960 de witte villa gesloopt werd waardoor het park van zijn culturele centrum werd beroofd. Een van de mooiste heemtuinen van ons land die op deze plek verscheen doet ons echter niet de intieme sfeer van het toenmalige park vergeten. De heemtuin kan wel gelden als voorbeeld hoe het overige deel van het park kan worden hersteld.